Waarom blijven paarden zich nog steeds als prooidieren gedragen en zijn onze huisdieren, zoals de hond, veel beter aangepast aan het leven bij de mens?

Honden zijn al 12.000 jaar gedomesticeerd maar paarden pas 6.000 jaar, waarvan de laatste 4.000 jaar als rij- en trekpaard. Daarom is er nog zoveel van het natuurlijke gedrag zichtbaar in onze paarden. Om de paarden goed te kunnen begrijpen is het heel belangrijk te weten wat het natuurlijke gedrag van een paard is en op wat voor manier zij zich hebben kunnen aanpassen aan de leefomstandigheden zoals wij ze bieden.

Het domesticeren van het wilde paard tot huisdier was een zeer geleidelijk proces en is 4000 jaar voor Christus begonnen. Voor die tijd werd het paard alleen gezien als voedselbron.

Het paard werd aanvankelijk ingezet als strijdros en evolueerde later tot last- en trekdier. Het paard was een zeer kostbaar bezit. Door het fokken met bepaalde rassen en paarden met specifieke eigenschappen ontstonden paarden die voor verschillende taken geschikt waren. Een werkpaard had met name kracht nodig maar als strijdros had het paard eigenschappen nodig als onvoorwaardelijke gehoorzaamheid en moed.

Het paard werd gebruikt als vervoermiddel, als werkpaard in de landbouw en bosbouw, in de mijnen en in de binnenscheepvaart. Het paard bracht molens in beweging, trok de schuiten in de kanalen en werd door de garnalenvissers gebruikt in de ondiepe kustwateren.

Communicatie werd mogelijk door het gebruik van paarden voor de postkoets en door de postpaarden.

In de 16e eeuw begon in Europa de geschiedenis van de rijkunst. Men ging rijpaarden fokken en maneges bouwen. Dit leidde tot paardendressuur en hogeschoolrijden. De Spaanse rijschool was en is nog steeds een van de beroemdste ruiteropleiding.

Aan het begin van de twintigste eeuw nam de rol en het belang van het paard af door opkomst van stoommachines, auto's en elektriciteit. Was het paard aanvankelijk als rijdier voorbehouden aan de aristocratie, nu werd het een algemeen en populair huisdier.